نور قطبیده اسرار میدان مغناطیسی سیاه‌چاله را برملا می‌کند

گروه پژوهشی که دو سال پیش تصویری از سیاه‌چاله منتشر کردند، اکنون تصویر جدیدی ارائه داده‌اند که با استفاده از نور قطبیده اسراری را در مورد میدان مغناطیسی سیاه‌چاله فاش می‌کند.

قطبش نور سیاه چاله

به گزارش اورانوس و به نقل از ایسنا، ستاره‌شناسان دو سال پیش، نخستین عکس مستقیم را از سیاه‌چاله منتشر کردند. این گروه پژوهشی اکنون نسخه جدیدی از این تصویر منتشر کرده‌اند که قطبش نور را در اطراف این جرم نشان می‌دهد.

دیدن سیاهچاله‌ها بسیار دشوار است. نور نمی‌تواند از کشش گرانشی شدید آنها فرار کند اما به لطف محیطی که این اجرام در اطراف خود ایجاد می‌کنند، می‌توان حداقل تصویر شبح مانندی را از آنها دید.

هنگامی که سیاه‌چاله‌ها مقادیر زیادی از غبار و گاز را به سوی خود می‌کشند، این ماده گرم می‌شود و در ساختاری قرص مانند موسوم به  قرص برافزایشی (accretion disc) می‌درخشد و سایه‌ای دایره‌ای شکل در مرکز سیاهچاله به جا می‌گذارد. این همان پدیده‌ای است که  “تلسکوپ افق رویداد (EHT) ثبت کرد و تصویر آن در فروردین ۱۳۹۸ منتشر شد. این تصویر، سیاه‌چاله بزرگی را در مرکز کهکشان M87 نشان می‌دهد که در خوشه سنبله و در فاصله حدود ۵۳ میلیون سال نوری قرار گرفته است.



پژوهشگران اکنون تجزیه و تحلیل‌های بیشتری را در مورد داده‌های این پروژه انجام داده‌اند تا قطبش نور را در سراسر این حلقه اندازه‌گیری کنند. نور هنگام عبور از میادین مغناطیسی اطراف سیاه‌چاله، قطبیده می‌شود؛ بنابراین، ستاره‌شناسان می‌توانند با اندازه‌گیری قطبش نور قطبیده، درک بهتری از آنچه در این محیط مرموز می‌گذرد داشته باشند.

کالین لونسدیل، سرپرست این گروه پژوهشی گفت: قطبش، ابزاری قدرتمند برای ستاره‌شناسان است تا با کمک آن بتوانند شرایط فیزیکی را در بیشتر محیط‌های ناملایم جهان بررسی کنند. قطبش می‌تواند سرنخ‌هایی را در مورد قدرت و جهت‌گیری میادین مغناطیسی و همچنین اطلاعاتی در مورد ماده نامرئی که میان ما و ماده‌ای که امواج رادیویی را منتشر می‌کند، ارائه دهد.

این گروه پژوهشی به صورت ویژه در پی کسب اطلاعات بیشتر در مورد فوران‌های قوی است که برخی از این سیاهچاله‌های بزرگ منتشر می‌کنند. مشخص نیست که چرا سیاه‌چاله‌ها مقدار زیادی از این مواد را به جای کشیدن به داخل، بیرون می‌ریزند. پژوهشگران با بررسی قطبش نور نزدیک افق رویداد و سپس راه‌اندازی مدل‌ها دریافتند گازی که به شدت مغناطیسی شده است، می‌تواند این فوران‌ها را توضیح دهد.

کوتارو موریاما، از پژوهشگران این پروژه گفت: تصاویر قطبش نشان می‌دهند که این فوران، توسط جریان پلاسما شکل گرفته است که توسط میادین مغناطیسی مجاور سیاه‌چاله محبوس می‌شود و در برابر جاذبه قوی مقاومت می‌کند.

این پژوهش، در “Astrophysical Journal Letters” به چاپ رسید.

 

منبع

ستاره‌شناس آماتور، معلم نجوم، فیزیک‌دان و کارشناس رایانه
  • instagram

دیدگاهتان را بنویسید

آخرین مطالب