کشف کهکشان فسیل جدیدی مدفون در اعماق کهکشان راه شیری

دانشمندان موفق به کشف کهکشان فسیل مخفی شده در اعماق کهکشان راه شیری شدند.

کهکشان فسیل

به گزارش اورانوس و به نقل از ایسنا، دانشمندانی که بر روی اطلاعات به دست آمده از “نقشه‌برداری آسمانی دیجیتال اسلون” (Sloan Digital Sky Servey) در “آزمایش تکامل کیهانی رصدخانه آپاچی پوینت” (APOGEE) کار می‌کردند موفق به کشف کهکشان فسیلی مخفی شده در اعماق کهکشان راه شیری شدند.

نتیجه این دستاورد که امروز در “ماهنامه انجمن نجوم سلطنتی (Monthly Notices of the Royal Astronomical Society) منتشر شده است ممکن است درک ما را از چگونگی رشد و تغییر کهکشان راه شیری و تبدیل شدن به آنچه امروز هست کاملا تغییر دهد.

احتمال می‌رود که این کهکشان فسیل ۱۰ میلیارد سال پیش با کهکشان راه شیری برخورد کرده باشد، زمانی که کهکشان ما هنوز در مراحل ابتدایی بود. ستاره شناسان نام آن را هرکول (Heracles) گذاشتند ، زیرا بر طبق افسانه‌ها این قهرمان یونان باستان هنگام تشکیل شدن کهکشان راه شیری هدیه‌ی جاودانگی را دریافت کرده است.

بقایای کهکشان هرکول حدود یک سوم هاله کروی راه شیری را تشکیل می‌دهد. اما اگر ستارگان و گازهای حاصل از این کهکشان درصد زیادی از هاله کهکشانی راه شیری را تشکیل می‌دهند، چرا قبلاً آن را ندیده بودیم؟ پاسخ این سوال در موقعیت قرارگیری آن جایی در اعماق کهکشان راه شیری نهفته است.

ریکاردو اسکیاون (Ricardo Schiavon) از دانشگاه جان مورس لیورپول (LJMU) در انگلیس، یکی از اعضای اصلی این تحقیق، می‌گوید: برای یافتن کهکشانی فسیل مانند این، ما مجبور شدیم به بررسی دقیق شیمیایی و حرکت دهها هزار ستاره بپردازیم.

این امر به ویژه برای ستاره‌های مرکز راه شیری بسیار دشوار است، زیرا آنها توسط ابرهای گرد و غبار بین ستاره‌ای از دید پنهان مانده‌اند. آزمایش آپوجی (APOGEE) به ما اجازه می‌دهد در این غبار نفوذ کنیم و عمیق‌تر از همیشه قلب کهکشان راه شیری را جستجو کنیم.

آپوجی (APOGEE) با دریافت طیف نور ستارگان در طیف نوری نزدیک به مادون قرمز و نه نور مرئی که در میان غبار پنهان می‌شود در غبار میان ستاره‌ای به جستجو می پردازد. در طول ۱۰ سال مشاهده، طیف‌های بیش از نیم میلیون ستاره را در سراسر کهکشان راه شیری اندازه گیری کرده است، از جمله هسته آن که پیش از این غبار آلود بود.

دنی هورتا (Danny Horta) دانشجوی کارشناسی ارشد از دانشگاه جان موریس در لیورپول LJMU ، نویسنده اصلی مقاله‌ای که نتایج نهایی این تحقیق را منتشر کرد، توضیح می‌دهد: بررسی چنین تعداد زیادی از ستارگان برای یافتن ستاره‌های غیر معمول در قلب پرجمعیت کهکشان راه شیری ضروری است، اما این کار مانند پیدا کردن کاه در کاه‌دان است.

دانشمندان برای جدا کردن ستارگان متعلق به هرکول از ستارگان اصلی راه شیری، از ترکیبات شیمیایی و سرعت ستاره‌ها که توسط آزمایش تکامل کیهانی رصدخانه‌ی آپاچی پوینت (APOGEE) اندازه گیری شده است استفاده کردند.

هورتا ادامه داد: از دهها هزار ستاره‌ای که مورد بررسی قرار گرفته است، چند صد ستاره ترکیب شیمیایی و سرعت کاملاً متفاوتی داشتند. این ستاره‌ها آن قدر متفاوت هستند که فقط از کهکشانی دیگر می‌توانستند به وجود بیایند و با مطالعه دقیق آنها می‌توانیم محل دقیق و تاریخچه این کهکشان فسیلی را کشف کنیم.

از آنجا که کهکشان‌ها از طریق ادغام کهکشان‌های کوچک‌تر در طول زمان ساخته می‌شوند بقایای کهکشان‌های قدیمی اغلب در هاله بیرونی کهکشان راه شیری قابل مشاهده است. ابر عظیم اما بسیار پراکنده‌ای از ستاره‌ها که کهکشان اصلی را در بر گرفته است. اما از آنجا که کهکشان ما از داخل به بیرون ساخته شده است، یافتن اولین ادغام‌های کهکشانی مستلزم بررسی مرکزی ترین قسمت‌های هاله کهکشان راه شیری است که جایی در اعماق صفحه و برآمدگی کهکشان مدفون شده‌اند.

 

منبع

ستاره‌شناس آماتور، معلم نجوم، فیزیک‌دان و کارشناس رایانه

دیدگاهتان را بنویسید